OCENA FUNKCJONOWANIA WYBRANYCH SYSTEMÓW ZIELONYCH ŚCIAN ZLOKALIZOWANYCH NA OBSZARACH NIZINNYCH DOLNEGO ŚLĄSKA

Model doświadczalny zewnętrznych zielonych ścian

STRESZCZENIE ARTYKUŁU: Badania wykonano we Wrocławiu w okresach wegetacyjnych lat 2011 i 2012 na dwóch modelach modułowych zielonych ścian o zróżnicowanej budowie. Doświadczalne modele zielonych ścian wykonano w formie domków drewnianych o wymiarach 1,5×1,5×2,5 m oraz paneli roślinnych. Każda elewacja posiadała 9 paneli (33×33 cm), a powierzchnia pojedynczej ściany wyniosła 1 m2. Do zazielenienia ścian użyto 60 gatunków roślin reprezentujących krzewy, byliny oraz trawy (Ajuga reptans, Carex ornithopoda "Variegata", Euonymus fortunei "Emerald’n Gold", Festuca ovina "Glauca", Sedum spurium, Spirea japonica "Japaness Dwarf" i inne). W pracy porównano model retencyjny (I) zielonej ściany wykonanej z substratu glebowego o miąższości 15 cm z modelem ekonomicznym (II), w którym panele roślinne składały się z warstwy filcu i wełny mineralnej o miąższości 5 cm. Badania wykazały, że model ekonomiczny (II) nie sprawdził się w warunkach klimatycznych panujących na terenach nizinnych Dolnego Śląska. Posiadał on zbyt małą chłonność, odpływ wody przy zastosowanej dawce nawodnienia kroplowego 4,6 mm na 1 m2 dochodził miesięcznie do 50–77%, pokrycie ściany roślinnością wynosiło około 60%, a ich przeżywalność po okresie zimowym osiągała 5%. Model retencyjny (I) charakteryzował się znacznie lepszymi właściwościami chłonnymi, nie zaobserwowano odpływów, co wskazuje, że cała dawka nawodnienia była zretencjonowana w substracie glebowym. Rozwój roślin był prawidłowy, a przeżywalność oraz ich pokrycie w badanym okresie dochodziło do 90%. Na modelu retencyjnym (I) najlepiej rozwijały się gatunki Festuca ovina "Culture Form", Heuchera "Marmalade", Pachysandra terminalis, Potentilla fruticosa oraz Sedum album "Laconicum", natomiast na modelu ekonomicznym (II) w całym okresie doświadczalnym utrzymał się jedynie gatunek Sedum album "Laconicum", co wskazuje, że te gatunki roślin są najlepiej przystosowane do warunków klimatycznych panujących na terenach nizinnych Dolnego Śląska.

PEŁNA WERSJA ARTYKUŁU W PLIKU PDF

Inż. Ekolog. 2014; 39:166-175
Data publikacji: 2014-10-17
DOI: 10.12912/2081139X.60

Daniel Skarżyński 1,   Anna Pływaczyk 1  ,   Grzegorz Pęczkowski 1  
1  Instytut Kształtowania i Ochrony Środowiska, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu